www.onel.ir

گرانیت سنگ آذرین رنگ روشنی است که دانه‌های آن به قدری بزرگ هستند که می‌توان با چشم غیرمسلح آن‌ها را مشاهده کرد (برخی سنگ‌ها به قدری ریزدانه‌اند که هیچ دانه‌ای نمی‌توان در آن‌ها با چشم دید). گرانیت به واسطه تبلور آرام مواد مذاب (ماگما) در زیر زمین تشکیل می‌شود. سنگ گرانیت عمدتاً از کوارتز و فلدسپار و به مقدار خیلی کمتر از میکا (طلق) ، آمفیبول و کانی‌های دیگر تشکیل شده است. این ترکیب کانی‌ها معمولاً موجب رنگ قرمز، صورتی، خاکستری یا سفید می‌شود (کوارتزو طلق سفید دانه‌های سفید رنگ و فلدسپار دانه‌های صورتی رنگ)، و کانی‌های تیره مانند طلق سیاه (بیوتیت) بخش تیره سنگ را تشکیل می‌دهند که در تمام سنگ قابل‌مشاهده‌اند.
واژه گرانیت توسط فروشندگان سنگ‌های تزئینی و ساختمانی برای ساخت پیشخوان، سنگ کف، نما، پله، جدول و محصولات دیگر استفاده می‌شود .
در صنعت بازرگانی سنگ، گرانیت سنگی است که دانه‌های آن با چشم قابل‌مشاهده بوده و سخت تر از سنگ مرمر است. در این تعریف گابرو، بازالت، پگماتیت، شیست، گنیس، سینیت، مونزونیت، آنورتوزیت، گرانودیوریت، دیاباز، دیوریت و بسیاری سنگ‌های دیگر همه گرانیت نامیده می‌شوند.

بیشتر کتاب‌های مقدماتی زمین‌شناسی گرانیت را فراوان‌ترین سنگ پوسته قاره‌ای می‌خوانند. در سطح زمین گرانیت در هسته بسیاری از رشته‌کوه‌ها، در نواحی بزرگی به نام باتولیت، و در هسته نواحی قاره‌ای که سپر نامیده می‌شود، وجود دارد. بلورهای بزرگ گرانیت نشان می‌دهد که این سنگ به آهستگی از مواد مذاب متبلور شده است. این سرد شدن آهسته (که به بلورها فرصت بزرگ شدن داده است) در زیر سطح زمین و مدت زمان طولانی اتفاق افتاده است. اگر امروزه در سطح زمین آن‌ها را می‌بینیم تنها علت آن بالا آمدگی سنگ‌های گرانیت و فرسایش سنگ‌های رسوبی روی آن‌ها و در نتیجه رخنمون گرانیت است. در نواحی که سطح زمین با سنگ‌های رسوبی پوشیده شده است، سنگ‌‌های گرانیت، گرانیت دگرگونی یا سنگ‌های مرتبط به آن معمولاً در زیر این پوشش رسوبی وجود دارد. در چنین حالتی به این گرانیت‌های عمیق پی‌سنگ (Basement rock) می‌گویند.